Decoratief emaillebord: hoe kies je het juiste model voor een vintage interieur (zonder de mist in te gaan)
Eerlijk is eerlijk : een emaille bord aan de muur kan een interieur meteen karakter geven. Dat kleine tikje nostalgie, dat glanzende oppervlak, soms zelfs een mini-deukje… het voelt alsof het bord al een leven achter de rug heeft. Maar ja, het kan ook keihard misgaan. Te nieuw, te schreeuwerig, of gewoon totaal misplaatst. En dan sta je daar, met iets dat “vintage” zou moeten zijn, maar vooral nep aanvoelt. Herkenbaar ?
In mijn zoektocht naar betaalbare inspiratie (ja, ik kijk overal) kwam ik trouwens ook uit bij https://modepetitprix.fr, gewoon om te zien hoe stijl en prijs soms verrassend goed samen kunnen gaan. Dat idee geldt hier eigenlijk ook : je hoeft geen fortuin uit te geven, maar je moet wel weten wat je doet.
Wat bedoelen we echt met “vintage” bij een emaille bord ?
Vintage is zo’n woord dat iedereen gebruikt, maar bijna niemand hetzelfde bedoelt. Voor mij zit het ‘m niet alleen in de leeftijd. Het gaat om uitstraling. Een emaille plaat met een té perfecte print, zonder die typische glans of kleine oneffenheden ? Dat voelt vaak meer als een moderne kopie dan als iets met ziel.
Let op de details. Oude borden hebben vaak licht afgeronde hoeken, subtiele verkleuringen aan de rand, soms zelfs een heel klein chipje. Niet kapot, maar geleefd. Dat is precies wat je wilt. Te strak = verdacht.
Formaat en plaatsing : hier gaat het vaak fout
Dit is zo’n klassieke fout die ik zelf bijna maakte. Een prachtig bord kopen… en dan blijkt het veel te klein voor die lege muur boven de eettafel. Of juist enorm, terwijl je het naast een deur wilt hangen. Dat wringt.
Tip uit ervaring : meet eerst. Echt. Plak desnoods een stuk papier op de muur in hetzelfde formaat. Klinkt overdreven, maar het bespaart teleurstelling. En denk ook aan de hoogte. Een emaille bord werkt het best op ooghoogte, niet ergens half tegen het plafond geplakt.
Kleur en tekst : durf te kiezen, maar overdrijf niet
Rood, blauw, zwart, crème… emaille borden kunnen knallen. Dat is juist leuk. Maar in een vintage interieur hoeft niet alles te roepen. Ik vind zelf dat één sterk bord meer doet dan drie die om aandacht schreeuwen.
Heb je al veel hout, warme tinten, misschien een oude kast ? Dan werkt een bord met rustige kleuren vaak beter. In een strakke keuken kan juist een fel reclamebord weer fantastisch zijn. Vraag jezelf af : wil ik dat dit bord de ster is, of een bijrol speelt ?
Oud origineel of nieuwe reproductie ?
Dit is een lastige. Originele oude emaille borden zijn prachtig, maar ook duurder. Soms echt fors duurder. Reproducties zijn betaalbaarder en vaak makkelijker te vinden. Is dat erg ? Nee, vind ik niet. Zolang je weet wat je koopt.
Mijn mening : voor een eerste vintage accent is een goede reproductie prima. Let wel op de afwerking. Dun metaal en een matte print ? Liever laten liggen. Ga voor iets met gewicht, glans, en een print die niet té scherp is. Dat voelt meteen geloofwaardiger.
Waar moet je echt níet intrappen ?
Even duidelijk : koop geen bord alleen omdat het “leuk staat op de foto”. In het echt moet het kloppen. Let op scherpe randen, slechte ophangsystemen en prints die al loslaten. Dat is zonde van je geld.
En misschien nog deze : als je twijfelt, slaap er een nachtje over. Een emaille bord is geen brood. Je hoeft het niet meteen te kopen. Vaak weet je de volgende dag ineens heel goed of het bij je past… of toch niet.
Dus, hoe kies je zonder je te vergissen ?
Door rustig te kijken. Te voelen. Te vergelijken. En vooral door jezelf af te vragen : zou dit bord hier over vijf jaar nog hangen ? Als het antwoord ja is, zit je waarschijnlijk goed.
Vintage draait niet om perfectie. Het draait om gevoel. En als dat gevoel klopt, dan zie je dat meteen zodra je de kamer binnenloopt.
